Ονομασίες οικισμών της Αλμωπίας (μέρος 1ο)

1. Βόλτσιστα / Volčista. Μετονομάστηκε σε Υδρέα και στη συνέχεια σε Υδραία. Σήμερα είναι οικισμός του δήμου Αριδαίας, του νομού Πέλλης. 

 2. Γκάμπριστα ή Γκάμπροφτσι / Gabrišta ή Cabrovci. Μετονομάστηκε σε Δωροθέα. Σήμερα είναι οικισμός του δήμου Αριδαίας, του νομού Πέλλης. 



 3. Γκόρνο Πόζαρ / Gorno Požar. Μετονομάστηκε σε Άνω Λουτράκι στη συνέχεια σε Άνω Λουτράκιον. Οικισμός της κοινότητας Λουτρακίου της επαρχίας Αλμωπίας.  Οι περισσότεροι κάτοικοι του κατέβηκαν και εγκαταστάθηκαν στο Ντόλνο Πόζαρ, ενώ μερικοί μετανάστευσαν στη Βουλγαρία. Ο οικισμός εγκαταλείφθηκε μετά τον πόλεμο.

 4. Γκόρνο Ράντιβο / Gorno Radivo. Μετονομάστηκε σε Άνω Κορυφή. Οικισμός της κοινότητας Κάτω Κορυφής, της επαρχίας Αλμωπίας.  Το χωριό καταστράφηκε κατά τη διάρκεια της κατοχής και του εμφυλίου. Το 1949 οι περισσότεροι κάτοικοί του κατέφυγαν στη Γιουγκοσλαβία.

 5. Γκόρνο Τούρμανλι / Gorno Turmanli. Μετονομάστηκε σε Άνω Ροδωνιά. Σήμερα είναι οικισμός του δήμου Αριδαίας, του νομού Πέλλης. Ο πληθυσμός του το 1912, μαζί με το Ντόλνο Τούρμανλι, ήταν περίπου 360 μουσουλμάνοι Τούρκοι. Το 1924 όλοι οι κάτοικοι του χωριού έφυγαν αναγκαστικά στην Τουρκία και στη θέση τους εγκαταστάθηκαν χριστιανοί πρόσφυγες. Το 1928 ο αριθμός των τελευταίων ήταν 100 άτομα.

6. Γκόρνο Τσερνέσεβο / Gorno Tsrnšesevo. Μετονομάστηκε σε Άνω Γαρέφειον και στη συνέχεια σε Γαρέφειον. Στους οδικούς χάρτες αναγράφεται ως Άνω Γαρέφειο. Σήμερα είναι οικισμός του δήμου Αριδαίας, του νομού Πέλλης.

 7. Γκοστέλιουμπι ή Κόστελιουπ / Gostoljubi ή Kosteljup. Μετονομάστηκε σε Κωνστάντεια και στη συνέχεια σε Κωνσταντία. Σήμερα είναι οικισμός του δήμου Εξαπλατάνου, του νομού Πέλλης. Ο πληθυσμός του το 1912 ήταν περίπου 1.000 μουσουλμάνοι . Το 1924 όλοι οι κάτοικοι του χωριού μετανάστευσαν αναγκαστικά στην Τουρκία και στη θέση τους εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες, κυρίως από τον Πόντο. Το 1928 ο αριθμός των προσφύγων ήταν 780 άτομα.

 8. Ένι Μάαλα ή Γένι Μάχαλα / Eni Maala ή Jeni Mahala. Μετονομάστηκε σε Μικροχώρι, στη συνέχεια Μικροχώριον. Οικισμός της κοινότητας Πιπεριών, της επαρχίας Αλμωπίας. Ο πληθυσμός του το 1912 ήταν περίπου 170 μουσουλμάνοι Τούρκοι. Το 1924 όλοι οι κάτοικοι του χωριού έφυγαν αναγκαστικά στην Τουρκία και στη θέση τους ήρθαν χριστιανοί πρόσφυγες. Το 1928 ο αριθμός των τελευταίων ήταν 70 άτομα.

9. Ζμπόρσκο ή Σμπόρσκο / Zborsko ή Sborsko. Μετονομάστηκε σε Πευκωτόν. Στους οδικούς χάρτες αναγράφεται ως Πευκωτό. Σήμερα είναι οικισμός του δήμου Αριδαίας, του νομού Πέλλης. Ο πληθυσμός του το 1912 ήταν περίπου 1.100 γηγενείς κάτοικοι . Μεγάλος αριθμός κατοίκων του χωριού μετανάστευσε στη Βουλγαρία. Το 1928 είχαν απομείνει εδώ 180 κάτοικοι .

 10. Ίζβορ / Izvor. Μικρός  οικισμός δυτικά του χωριού Τρέστενικ / Θηριόπετρα, που ερήμωσε την εποχή των βαλκανικών πολέμων. Το 1912 ζούσαν εδώ 100 γηγενείς. Ο έρημος οικισμός μετονομάστηκε το 1919 σε Ανάβρα.

 11. Καπίνιανι / Kapinjani. Μετονομάστηκε σε Εξαπλάτανον και στη συνέχεια σε Εξαπλάτανος. Σήμερα είναι οικισμός του δήμου Εξαπλατάνου, του νομού Πέλλης. Ο πληθυσμός του το 1912 ήταν περίπου 1.300 μουσουλμάνοι  και 150 χριστιανοί (γηγενείς και Τσιγγάνοι). Το 1924 όλοι οι μουσουλμάνοι μετανάστευσαν αναγκαστικά στην Τουρκία και τη θέση τους πήραν χριστιανοί πρόσφυγες. Το 1928 υπήρχαν εδώ 1.400 πρόσφυγες και 200 γηγενείς.

 12. Καρά Ντερέ Βόντενσκι / Kara Dere Vodenski. Μετονομάστηκε σε Μαυρόλακκον και στη συνέχεια σε Μαυρόλακκος Εδέσσης. Το 1912 ήταν ένα μουσουλμανικό τουρκικό χωριό 200 ατόμων. Το 1924 όλοι οι κάτοικοί του έφυγαν στην Τουρκία και στη θέση τους ήρθαν λίγοι χριστιανοί πρόσφυγες. Ο αριθμός των τελευταίων το 1928 ήταν 35 άτομα. Ο οικισμός ερήμωσε πριν τον πόλεμο.

  

13. Καρά Ντερέ Πάζαρσκι/ Kara Dere Pazarski. Οικισμός της κοινότητας Δραγομάνιτσας της υποδιοίκησης Ενωτίας. Το 1912 ζούσαν εδώ 190 μουσουλμάνοι Τούρκοι. Το 1924 ερήμωσε, καθώς όλοι οι κάτοικοί του μετανάστευσαν αναγκαστικά στην Τουρκία. Το έρημο χωριό μετονομάστηκε σε Μαυρόλακκον Γενιτσών.

 14. Καρλάντοβο ή Κάρλατ / Karladovo ή Karlat. Μετονομάστηκε σε Μηλιάς και στη συνέχεια σε Μηλέα. Στους οδικούς χάρτες αναγράφεται ως Μηλιά. Σήμερα είναι οικισμός του δήμου Εξαπλατάνου, του νομού Πέλλης. Ο πληθυσμός του το 1912 ήταν περίπου 750 μουσουλμάνοι γηγενείς. Το 1924 οι κάτοικοι του χωριού μετανάστευσαν αναγκαστικά στην Τουρκία και τη θέση τους πήραν χριστιανοί πρόσφυγες. Το 1928 ο αριθμός των προσφύγων ήταν 660 άτομα.

 15. Κοζούσανι / Kožušani. Μετονομάστηκε σε Φιλώτια και στη συνέχεια σε Φιλώτεια. Σήμερα είναι οικισμός του δήμου Εξαπλατάνου, του νομού Πέλλης. Ο πληθυσμός του το 1912 ήταν περίπου 1.100 γηγενείς (930 μουσουλμάνοι και 170 χριστιανοί ). Το 1924 οι μουσουλμάνοι μετανάστευσαν αναγκαστικά στην Τουρκία και στη θέση τους ήρθαν χριστιανοί πρόσφυγες. Το 1928 υπήρχαν στο χωριό 190 Μακεδόνες και 280 πρόσφυγες.

16. Κοστούρινο ή Κοστούρενι / Kosturino ή Kostureni. Μετονομάστηκε σε Ξυφόνεια, στη συνέχεια Ξυφώνια και τελικά Ξιφιανή. Σήμερα είναι οικισμός του δήμου Αριδαίας, του νομού Πέλλης. Ο πληθυσμός του το 1912 ήταν περίπου 700 γηγενείς (520 μουσουλμάνοι και 180 χριστιανοί πατριαρχικοί). Το 1924 οι μουσουλμάνοι μετανάστευσαν αναγκαστικά στην Τουρκία και στη θέση τους ήρθαν χριστιανοί πρόσφυγες. Το 1928 υπήρχαν στο χωριό 400 πρόσφυγες και 230 γηγενείς.

17. Λέσκοβο / Leskovo. Μετονομάστηκε σε Τρία Έλατα. Οικισμός της κοινότητας Αρχαγγέλου, της επαρχίας Αλμωπίας που ερήμωσε μετά τον εμφύλιο πόλεμο. Ο πληθυσμός του το 1912 ήταν περίπου 580 γηγενείς. Οι περισσότεροι κάτοικοι του μετανάστευσαν στη Βουλγαρία. Η ελληνική διοίκηση εγκατέστησε στο χωριό έναν αριθμό προσφύγων. Το 1928 υπήρχαν εδώ 120 πρόσφυγες και 40 γηγενείς. 

18. Λούγκουντσι ή Λούντσι / Lugunci ή Lunci. Μετονομάστηκε σε Λαγκαδιά. Σήμερα είναι οικισμός του δήμου Εξαπλατάνου, του νομού Πέλλης. Ο πληθυσμός του το 1912 ήταν περίπου 620 χριστιανοί Βλάχοι, κυρίως ρουμανικών φρονημάτων. Ο ελληνικός στρατός έκαψε το χωριό το 1913. Αρκετοί κάτοικοι μετανάστευσαν το 1925 στη Δοβρουτσά (Dobrudža), μετά από πρόσκληση της ρουμανικής κυβέρνησης. Το 1928 στο χωριό ζούσαν 330 Βλάχοι. Το 1949 μεγάλο μέρος του πληθυσμού κατέφυγε στη Γιουγκοσλαβία.